Incidentje op stage

Het stage lopen zit er alweer op voor deze week en ik kijk terug op 4 dagen waarin veel gebeurd is. 

De 3 docenten zijn op onze stage langs geweest en hebben een indruk gekregen van wat wij doen op stage en wat Jinja Connection precies is. De kinderen vonden het erg leuk dat er extra blanken waren, en zelfs een man (blanke mannen zijn weer zeldzamer dan blanke vrouwen...), dus ze moesten natuurlijk ook met ons allemaal op de foto! Dit leverde een leuke groepsfoto op die uiteraard op Facebook zal komen. 

De maandagochtend op stage is altijd een beetje chaos. De kinderen hebben vaak het hele weekend gewerkt (24/7 afval zoeken en verkopen) en zijn daardoor vervelend en moe. Daarnaast zijn er ook kinderen die lijm of benzine snuiven, waar ze heel suf en high van worden. Vooral na het weekend zijn de (iets oudere) kinderen zichtbaar onder invloed. Van 1 van de jongens, die Double-Face wordt genoemd (geen idee waarom, ze hebben allemaal straatnamen voor elkaar bedacht), is bekend dat hij vaak snuift. Deze maandagochtend was hij echter niet high en lacherig, zoals 'normaal', maar juist ineens agressief. De staff vermoedde dat hij iets heftigers had gebruikt, iets dat lijkt op speed. Double-Face dacht dat een andere jongen zijn geld had gestolen en de hele maandag heeft hij deze jongen geprobeerd aan te vallen en moesten wij er soms tussen springen om te voorkomen dat het slachtoffer werd geraakt door een vork, mes, tafel, bank, stoel of stok. Vrij heftig! Gelukkig zijn de kinderen/jongeren nooit echt agressief naar de begeleiding toe, heb ik al gemerkt, dus het grootste gevaar kon steeds geweken worden. Die middag is het jongetje, het slachtoffer, naar een opvang gebracht waar hij ook kon slapen, zodat hij niet op straat als nog door Double-Face zou worden gepakt. Double-Face was een paar dagen 'geschorst'. We kwamen hem nog een keer tegen tijdens onze streetwalk en kregen de indruk dat hij wel rustiger was, maar waarschijnlijk nog wel benzine snoof. Op donderdag liep hij gewoon weer vrolijk rond op stage en leek het allemaal vergeten te zijn. Aan de ene kant fijn, maar aan de andere kant vraag ik me wel af of hier nog consequenties aan zullen zitten en of er nog wat met Double-Face wordt gedaan... Het was niet niks!

Dit alles heeft trouwens niet heel veel impact op de staff of de andere kinderen. De andere kinderen lachen er een beetje om, maar schrikken soms ook wel. Ook de staff lijkt het allemaal niet heel serieus te nemen. Op het moment dat Double-Face met z'n gebalde vuist op het jongetje afliep, pakte de social worker hem lachend vast en duwde hem weg. De kinderen moeten dan ook lachen. Ik snap dat niet helemaal ofzo, maar ik weet ook niet zo goed wat ik er verder mee moet behalve 'accepteren'. 

Ja, dat is zo'n voorbeeldje uit de cultuur hier waar ik dus echt niks van snap. Net als ik ook al wel in mijn vorige blog schreef over de counseling. Ik ben vrij om hierover vragen te stellen aan de staff, maar soms heb ik het idee dat zij niet goed snappen wat wij bedoelen, met onze westerse achtergrond. Daarom ben ik erg blij met onze Nederlandse coach Anna, die al zo'n 20 jaar in Uganda woont. Met haar kan ik over dit soort dingen in gesprek gaan en ze is altijd bereikbaar!