Al een maand voorbij (gevlogen)!

Vandaag is het 23 oktober en dat betekent dat ik hier precies een maand ben! Reden voor weer een iets uitgebreidere blog dus.

Het idee dat eenderde van het avontuur al voorbij is, vind ik eigenlijk helemaal niet zo leuk... Ik ben nog lang niet uitgekeken hier, ondanks dat ik toch al veel heb gezien en gedaan!

Zo ook weer de afgelopen dagen. Gisteren ben ik overgehaald mee te gaan paardrijden in de omgeving van de Nijl... Ik als echte paardenfan (not) moet toegeven dat het wel leuk was om een keer te hebben gedaan, vooral op deze super locatie, maar anderhalf uur op een wiebelend paard zitten dat ook nog eens 10 keer bijna struikelt en z'n eigen willetje heeft... Ik zou het niet zo snel nog een keer doen! Het heeft wel leuke foto's opgeleverd, dat dan weer wel.

Gisteravond zijn we met een groep wezen stappen in The Office, waar we regelmatig te vinden zijn in het weekend. Het blijft nog steeds wennen hoor, hoe de mensen hier dansen. Men kijkt hier niet raar op van meiden die een t-shirt als jurkje dragen en hun kont tegen alles en iedereen aan twerken...

Verder heb ik deze week nog wat mooie kiekjes gemaakt van het Victoriameer en de route daar naartoe. Foto's komen uiteraard op Facebook!

Vanmiddag hebben we met z'n allen wat gedronken met de docenten uit Nederland die voor een week in Uganda zijn. Deze week komen ze bij ons allemaal langs op onze stages. Toch wel een fijn idee dat ze nu even in de buurt zijn en we ze alles even kunnen laten zien en vertellen! En tegelijkertijd ook gewoon erg gezellig natuurlijk.

Op stage hebben we inmiddels al twee keer de groupcounseling mogen leiden. Het is nog wel even zoeken naar waar de kinderen nou echt iets aan hebben en wat we ze kunnen leren. Toen we de kinderen wilden leren positieve dingen over elkaar op te schrijven, werd dit een lacherig gebeuren en deed niemand serieus. En in plaats van dat de teachers er dan op inspelen door te zeggen dat ze het serieus moeten nemen, lachen ze zelf ook gewoon mee! Daar snappen wij dan niks van, want ons doel was juist dat ze zich zelfverzekerder zouden gaan voelen. Dit snappen de teachers dan weer niet. Nou ja, volgende keer beter. Dus vol goede moed een ander onderwerp aangesneden, namelijk over stelen. Daar moeten we toch wel 1 gedeelde mening over hebben, denk je dan, maar nee. Want stelen is hier iets dat soms gewoon moet, anders kun je niet overleven. En hoe meer je steelt, hoe stoerder je bent! 

Ja, de kinderen zijn en worden hier ook gewoon heel 'hard' en 'koud' gemaakt. Mentaal en fysiek. Soms als ze aan het stoeien zijn, doen ze elkaar echt heel veel pijn, ze slaan elkaar soms echt heel hard, maar dan blijven ze lachen en blijft het 'spelen'. En ook met het voetballen gaat het er vaak lomp aan toe, maar ik heb zelden een kind zien huilen! Ik denk dat de straatkinderen ook wel extra 'hard' zijn, vergeleken met andere kinderen. Ze moeten zoveel doorstaan. Wel heel mooi om te zien hoe ze elkaar toch ook kunnen motiveren en samen een soort team zijn. 

Elke woensdag komen een rapper en een breakdancer naar onze stage om het met de kinderen te hebben over onderwerpen als teamwork, zelfvertrouwen, zelfstandigheid, hoe je met elkaar om moet gaan, hoe je elkaar van de straat kunt houden, enzovoort. Dit is altijd zo tof! We beginnen met breakdance-les, met een beat eronder en daarna houdt de rapper een praatje en geeft de kinderen iets mee. Aan het einde gaan we met z'n allen in een kring staan, hand in hand, en dan stapt er om de beurt iemand naar het midden om iets te delen. Dit kunnen bemoedigende woorden zijn voor de anderen, dit kunnen hele persoonlijke dingen zijn, iemand kan vertellen waar hij mee zit, hulp vragen van de anderen, enzovoort. De meesten doen dit in een vorm van rap, wat sommigen echt heel goed kunnen. Jammer genoeg is het vaak wel in het Ugandees, wat in grote lijnen wel vertaald kan worden, maar toch begrijpen we niet altijd alles.

Verder over stage wat wel leuk is om te delen, is dat we een jongetje hebben opgezocht dat sinds een paar weken naar school gaat. Gideon, 13 jaar, werd 5 maanden geleden naar Jinja Connection gebracht door een kennis. Hij had toen een jaar lang op straat geleefd. Bij Jinja Connection hebben ze hem weer onderwijs geboden, de mogelijkheid en ruimte om zich te wassen, te werken aan zijn vaardigheden, heeft hij sport en spel geleerd, enzovoort. Toen hij er klaar voor was en zelf gemotiveerd was, hij had laten zien dat hij er echt graag voor wil gaan, hebben ze hem weer naar school gebracht. Jinja Connection betaalt nu zijn school en begeleidt zijn verzorger (in dit geval zijn tante) bij de opvoeding. Het was zo leuk om hem op die school op te zoeken, hij straalde! Aan Gideon kon je ook altijd echt merken dat hij het graag wilde, hij was erg gemotiveerd, was er elke dag op tijd, deed zijn best, enzovoort. Er zijn ook veel kinderen die niet altijd komen, of te laat komen. Deze kinderen kiezen er soms ook zelf voor om de dag op straat door te brengen, gewoon omdat ze liever geld verdienen dan te leren en te ontwikkelen. En ik snap dat eigenlijk best wel! Een kind dat ervoor kiest de hele dag naar Jinja Connection te gaan, loopt een boel geld mis dat hij had kunnen verdienen door koper of plastic flessen te zoeken en te verkopen. En wat maakt hen het nu uit of ze de tafel van 4 kennen? Daarom zie je als nog erg veel kinderen op straat, die 'er zelf voor kiezen'. Ik vraag me wel af of ze echt een keuze hebben...

Ik heb trouwens ook weer wat andere culturele ontdekkingen gedaan. Het Ugandese tempo ligt natuurlijk lager dan wij in Nederland gewend zijn, maar soms gaat het gewoon echt te ver. Het is hier heel 'normaal' dat je een uur moet wachten op je wisselgeld, of op je Ugandese vrienden met wie je uit eten gaat of op het eten dat je vervolgens besteld. Ons record is inmiddels verbroken: gisteravond anderhalf uur gewacht op ons eten. Nou, toen was de honger inmiddels weer weg!

Al met al begin ik mijn plekje hier toch al aardig te vinden en leer ik steeds meer mensen kennen, wat super leuk is. Jinja heeft wel wat weg van een dorp, waarin iedereen elkaar kent en waar iedereen altijd naar dezelfde plekken gaat. Gewoon gezellig en niet onbelangrijk: ik voel me hier veilig. Veiliger dan bijvoorbeeld in Kampala, waar we vrijdag heen gingen voor de intervisie bijeenkomst. Alleen al tijdens de reis met de Matatu en de Boda daar, krijg je soms het idee dat het bijna fout gaat. Bijna botsingen enzo, maar wonder boven wonder gaat het altijd goed!