Een spectaculair weekend

Ja, dit was me wel een weekendje hoor! Ik ben er nog steeds helemaal moe van. Op stage hebben ze ons gisteren een beetje naar huis gestuurd omdat we zaten te knikkebollen. En spierpijn is ook aanwezig! Benieuwd naar waarom ik zo gesloopt ben? Maar waarom het wel spectaculair was? Lees dan verder in dit spannende verhalenboek!

Het weekend begon op donderdagmiddag (ja echt, op donderdag al):
's Middags en begin van de avond regende het, dus hadden we geen weekend-gevoel. Later op de avond zijn we toch maar op een boda gesprongen om een drankje te doen  bij Flavours met de andere studenten. Hierbij waren ook 3 studenten uit Delft aangeschoven die net in Uganda aangekomen zijn. We bestelden eerst cola, omdat we misschien nog moesten 'werken': een night streetwalk met stage. Door de regen (ja, regenseizoen!), ging deze echter niet door dus moesten we de nieuwe studenten maar wat beter leren kennen onder het genot van een biertje en hebben we een avondje gestapt. Was gezellig!

Vrijdags hebben we eerst uitgeslapen en daarna geluncht met andere studenten bij Java house (voor de kenners). 's Middags hebben we geshopt in Jinja. Ik heb een Ugandese rok gekocht en een Ugandees voetbalshirt waar nog wel een grappig verhaaltje aan zit. Ik had namelijk een shirt gevonden die ik paste, maar ik vond de mouwen een beetje lang (een beetje mannen-model). De vrouw van de winkel zei dat alle shirts dat hadden, dus ik kocht het shirt. Een paar winkels verder, kwam ik een voetbalshirt tegen met, jawel, vrouwen-model mouwen! Die wilde ik natuurlijk liever, dus die óók maar gekocht, in de hoop dat ik de ander terug kon brengen. Nou, dat gaat dus niet hè. Eenmaal geld gegeven, krijg je het niet meer terug. 20.000 shilling (€5) is veel geld... 

Gelukkig was daar onze redder in nood (die overigens al eens eerder redder in nood was voor studenten die zonder bier zaten): 'Cool Paul'!
Cool Paul heeft ook een winkeltje in het centrum en hij is onze vriend. Eigenlijk kent niemand hem, maar nu is hij ook mijn vriend! Hij kreeg door dat ik mijn geld terugwilde, maar dat het niet ging lukken. Ineens pakte hij het mannen-model shirt uit mijn hand, trok het aan, zei dat het hem perfect paste (het was een S en hij is echt een gespierde beer, dus het shirt zal veel te strak) en gaf mij 20.000 shilling! Hij kocht het dus gewoon van mij over. Wat een Cool Paul! Ik wilde het geld eerst niet aannemen, ik vond het veel te gek, maar hij stond erop dat ik het aannam. Nu is hij dus ook mijn vriend!

's Avonds zijn we met een paar andere studenten uit eten geweest bij een Italiaan (goeeeed!) en daarna gingen we Kingsen bij de anderen in het guesthouse. Diehards Jolinde en Laura gingen daarna natuurlijk nog weer 'even' stappen.

Zaterdag: 
Eerst weer even goed uitslapen, daarna ontbijten, daarna toch maar weer even een uurtje extra slapen, daarna richting het bungeejumpen!   Daar konden we de meiden uit Kampala verwelkomen die we alweer een tijdje niet hadden gezien. Helemaal leuk! En dan het bungeejumpen, ja, wauw! Ik was eerst eigenlijk helemaal niet zo zenuwachtig. Pas toen ik naar het randje moest huppelen en shuffelen als een pinguïn (m'n voeten zaten al aan elkaar), merkte ik dat 44 meter redelijk hoog is. Ik pakte even m'n rust toen ik op het randje stond, keek nog even naar de meiden die na mij moesten springen en moest nog even lachen naar de cameraman. Toen moest ik m'n armen wijd doen en gewoon springen alsof ik in het water duik: head first! Er werd afgeteld en... Toen ging ik gewoon! Er was geen weg terug! Toen ik naar beneden viel, voelde ik ineens hoe onnatuurlijk het is om van zo'n hoogte een vrije val te maken. Ik schijn te hebben gegild... Wat was dat een gek maar geweldig gevoel! Ik was na een paar seconden ook wel blij toen ik het water niet raakte, op het laagste punt. Zou wel hard aangekomen zijn anders. En toen bounce'de ik weer ongeveer helemaal terug naar boven en mocht ik nog een keer, woohoo! Na een paar keer heen en weer te hebben gebungeld, wilde mijn hoofd wel weer rechtop, dus ik was wel blij toen ik met mijn arm de peddel kon vastpakken die mij vanuit een bootje aangereikt werd. Met een super charmante soort van koprol, werd ik in het bootje gelegd en werden m'n voeten losgemaakt. Toen moest ik weer even lachen naar de cameraman, waarvan ik hoopte dat hij mijn val natuurlijk perfect had vastgelegd. (En ja! Super toffe foto's. Facebook!)

Na alle sensatie rondom het bungeejumpen en nadat we bijgekomen waren en wat hadden gegeten, gingen we naar huis om onze spullen in te pakken. Om 5 uur werden we met de matatu opgehaald en naar Nile River Explore gebracht. Een soort camping/bungalowpark naast de Nijl. Super mooi uitzicht! We hebben met z'n allen gegeten, gezellig een drankje gedaan, ik mocht DJ spelen en mijn Ugandese-muziek aan de boxen leggen en daarna slapen in stapelbedjes.

Zondag: 
Om 8 uur stond de matatu weer voor ons klaar en werden we naar het rafting camp gebracht, waar we ontbijt kregen (Rolex, banaan en een pakje drinken) en onze uitrusting aan moesten doen. Daarna een uur op de veewagen naar de Nijl waar we vervolgens de hele dag hebben mogen raften, wat super was! Foto's en video's volgen nog, om een indruk te geven. Maar wat was dat gaaf zeg. De Nijl is zo groot en zo mooi! Er waren in totaal ongeveer 8 'watervallen'/stroomversnellingen waar we af en doorheen moesten, de ene groter en gevaarlijker dan de ander. Ze hadden allemaal een 'grade': hoe hoger het level, hoe heftiger. Toen ik bij een grade 3 waterval/stroomversnelling al in m'n eentje de boot uit werd geslingerd en alleen maar golven om me heen zag, iedereen m'n naam hoorde roepen, geen lucht, maar water binnen kreeg en half in shock weer terug de boot in werd getrokken, bedacht ik me dat ik dit raften eigenlijk nog wel spannender vond dan het bungeejumpen. Gelukkig ben ik daarna nog maar 1 keer zo in paniek geweest als toen, want ik ben daarna nog maar 1 keer door een golf mee het water ingetrokken. Wat wel cool is, is dat wij de enige boot waren die niet omgeklapt is! En we hebben zelfs nog even voor reddingsbrigade gespeeld... Een andere boot, met Belgen erop, was in een grade 5, met veel rotsen, omgekieperd. Het is dan belangrijk om je benen omhoog en stroomafwaarts te houden, zodat je geen rotsen raakt. Je mag dus niet zwemmen, maar moet wachten tot je geholpen wordt. Wij hadden deze grade 5 overleefd en keken van een afstandje hoe het de anderen verging, toen we de boot om zagen slaan. We zagen 8 mensjes door de lucht vliegen en meteen zag je kajaks eropaf gaan. Onze guide schreeuwde ineens naar ons dat we achteruit moesten peddelen en het leek echt serieus te zijn. Zoekende naar de oranje helmpjes in de golven, peddelden we terug en hebben we uiteindelijk 4 mensen 'gered' en onze boot in gehesen. De gids was weer terug de boot ingeklommen, de anderen hingen aan een kajak of zaten op andere boten. Sommigen waren een beetje in paniek, maar uiteindelijk kon iedereen wel weer lachen. De meesten konden toen weer terug op de raft-boot, maar sommigen moesten toch wel verder met de safety-boat vanwege blessures. Toen ze allemaal weer onze boot af waren, keken we elkaar allemaal echt even aan van: Ho is. Dat was heftig, maar wel vet! We waren echt een team en we hebben allemaal echt zo hard gepeddeld! En ik weet ook niet waar de oerkracht in mij ineens vandaan kwam om met 1 hand een volwassen man uit het water de boot in te hijsen. Ja, we waren wel blij dat het allemaal is goedgekomen, met alle studenten! Op een tand door de lip, blauwe kin, beurze plekken en heftige verbrandingen (ja, ging ineens de zon schijnen terwijl het 's ochtends nog regende!) na. 

Eenmaal weer op het land, moesten we eerst helpen de boten op een aanhanger te smijten, die achter de 'veewagen' zat. Daarna kregen we een biertje in onze hand gedrukt en moesten we met z'n allen weer de wagen op. Wat heerlijk was dat! Biertje in de hand, zonnetje erbij, wind in onze haren, Nederlandse hitjes zingen (schreeuwen) en een beetje zwaaien naar kinderen langs de weg. Ik wilde dat de reis nooit ophield! Hij duurde gelukkig ook wel land, anderhalf uur ofzo. Er waren verder nog 2 Ugandezen, een raft-meid, een Engelsman en een koelbox met bier mee. Ja, van zoveel drinken, moet je natuurlijk plassen! Maar ja, midden in de bush-bush... Als meiden... Toch maar stoppen. De Ugandese man 'hielp' ons en gaf aan waar we ons even konden verstoppen. Het enige wat wij zagen was een berm met een super steile helling naar beneden, waar het wel wat dichter begroeid was. 'Slide down here!' zei die. Ehhh oké. Zonder na te denken over hoe we weer boven zouden komen, deden we dat maar (we moesten echt nodig!). Ging best goed. Een beetje jammer dat iedereen op de kar onze hoofden kon zien. En ook wel een beetje jammer dat iemand per ongeluk een go-pro bij zich had en per ongeluk ook nog foto's had gemaakt, maar ja. Kleinigheidje houd je toch. Gelukkig wilden de Ugandese mannen ons graag weer helpen terug te komen en de helling op slepen, door het hoge gras. Ja het was allemaal vrij hilarisch.

Halverwege de terugreis hebben we de Kampala-meisjes weer uit moeten zwaaien. Toch altijd weer een emotioneel momentje om jullie weer een week niet te zien! 

Om deze mooie dag en dit leuke weekend goed af te sluiten, zijn we nog met z'n allen (iedereen uit Jinja) uit eten gegaan bij het Space cafe. Iedereen was gesloopt, dus we gingen allemaal vroeg naar bed om maandagochtend weer aan een nieuwe stage-week te beginnen!