A lot to tell: Blog 2!

2 WEKEN UGANDA, BUT A LOT TO TELL
Ondanks dat er nog niet eens 2 weken voorbij zijn, heb ik alweer zoveel meegemaakt en gedaan dat het toch echt tijd is voor mijn 2e blog! Na het schrijven van mijn eerste blog, heb ik geprobeerd foto’s bij te voegen, maar dat is helaas niet gelukt wegens de slechte WiFi-verbinding... Daarom heb ik alle foto’s nu op Facebook gezet in plaats van op mijn blog, want dat lukte gelukkig wel! (Skype ook trouwens).

YOGA, SOURCE OF THE NILE EN AVONDJE JINJA
Afgelopen zaterdag zijn we de dag begonnen met een intensieve yoga-sessie die al om 8(!) uur begon. Bijzondere ervaring om dat buiten te doen in de zon, onder de bomen waar aapjes in spelen, maar wat mij betreft niet voor herhaling vatbaar aangezien het heel langdradig was, net als deze zin. De rest van de ochtend hebben Laura en ik op mijn kingsize balkon in de zon gelegen onder het genot van een muziekje.

Toen ons energie-level genoeg was aangevuld, zijn we op de boda naar de bron van de Nijl geweest, wat maar 10 minuutjes rijden is vanaf ons guesthouse. Als entree moesten we ongeveer 5 keer zoveel betalen als Ugandezen, maar voor €2.50 mochten we ‘het terrein’ op. Met een trap kon je tussen kraampjes/winkeltjes door naar beneden lopen, naar het water. Of we mee wilden met een boottochtje naar het punt waar het Victoriameer over gaat in de Nijl? Voor 120.000 shilling per persoon, dat is €30. Dat vonden we te duur zeiden we en we liepen weg. Na een tijdje kwam dezelfde man naar ons toe met het verhaal dat er nog meer mensen waren die ‘niet genoeg geld hadden’, dus we mochten wel voor 30.000 shilling mee.  4x zo weinig als wat hij 3 minuten geleden zei!

Dat deden we dan maar. Oh en het was ook geen probleem dat we het geld op moment even niet bij ons hadden, want we konden gewoon meegaan met de boottocht en dan later een keer betalen. Lichtelijk in de war van de conversatie, stapten we het bootje in en hebben we een halfuur rondgevaren over de Nijl. Eerst richting het eilandje naast het punt waar de rivier over gaat in het meer. Daar moesten we aan wal gaan op een mini-eilandje en foto’s maken bij het bord ‘source of the Nile’. Tot slot pakten we nog een stukje Victoriameer mee (dat meer is trouwens ongeveer zo groot als Nederland) en daarna keerden we weer om. Na wat toeristische foto’s van elkaar te hebben gemaakt, zijn we op de boda teruggegaan naar het guesthouse met het idee dat we maandag ofzo wel terug zouden komen om te betalen. Toen we wegreden, werden we nog nageroepen door iemand, maar we dachten: zal wel.

Eenmaal terug bij het guesthouse, toen we ons net in de tuin hadden geïnstalleerd en genoten van ons WiFi-momentje, kwam ineens de gids van de boottocht de tuin binnen gewandeld. Die was ons blijkbaar gevolgd, want we moesten nog betalen. Huh, oké. Bleek dat hij gratis een boda voor ons had kunnen regelen en het de bedoeling was dat hij dan met ons mee naar huis ging zodat we direct konden betalen. Ahaaa, zo... Oké, dus maar gauw ons geld gepakt en hem weggestuurd met een redelijke fooi.

’s Avonds zijn we met de helft van de groep, die in Jinja verblijft, wezen stappen, wat erg gezellig was. We zijn er wel achter gekomen dat de Ugandese mannen gladde praatjes hebben en dat je het duidelijk moet aangeven als je daar niet van gediend bent, anders blijven ze achter je aan lopen (dansen, eigenlijk) en doen ze alsof ze het niet snappen.
 

ZONDAG, KAMPALA CITY FESTIVAL
Na wat uren slaap, zijn Laura en ik op zondagochtend naar Kampala gegaan met de Matatu. Ik heb de hele rit, 2 uur lang, met 4 personen op 3 stoelen gezeten, want dat was gezellig ofzo. Maar dan mag je ook wel voor maar 5.000 shilling, €1.25, helemaal naar the big city, dus ik mag niet klagen!

Zondag was namelijk het Kampala City Festival! En het was zo druk in de stad, dat we ver buiten de stad al uit de Matatu werden gegooid in plaats van op het chaotische taxipark. Vanaf daar moesten we dus verder per boda, wat uiteindelijk een rit van een uur werd... Het adres van de andere studenten die in Kampala verblijven, bleek namelijk een beetje onbekend en wegens de drukte in de stad moesten we ook wat omrijden. Het werd wel een beetje heftig toen we achterop de boda bergopwaarts door een sloppenwijk reden, waar we onder waslijntjes doorreden en door smalle steegjes moesten, af en toe moesten afstappen omdat er diepe gaten in de weg zaten, et cetera... Na wat telefoontjes en wat gesprekken met andere boda-drivers, hebben we 3 studenten in Kampala gevonden en konden we met z’n vijven beginnen aan de zoektocht naar de andere 2 studenten in Kampala, die we in de stad zouden ontmoeten. Na 2 uur lopen en proberen elkaars locatie af te leiden aan de hand van de gebouwen die we zagen, waren we dan eindelijk compleet en zijn we samen gaan lunchen. 7 blanken op een rijtje op de stoeprand, met een Rolex (pannenkoek, ei en groente) in de hand, bleek een heuse attractie te zijn... Heftig hoe we werden aangestaard, op de foto werden gezet, werden betast, hoe er naar ons werd geroepen! Na onze lunch, hebben we nog een stukje door de hoofdstraat gelopen, maar dat was eigenlijk geen doen. Het festival op zich was al chaos en drukte, maar om daar ook nog als enige blanken te lopen was geen prettig gevoel. Toen er ineens ook nog een helikopter laag over vloog, we geweerschoten hoorden (wat gewoon bij de parade bleek te horen), er dingen uit onze handen werden gejat en we af en toe bijna werden geplet, vonden we het wel mooi geweest en hebben we ons uit de menigte gewurmd. Een aardige Ugandees heeft ons geholpen met ‘wegkomen’ door boda’s voor ons te regelen en ons naar het taxipark te brengen. Vanaf daar zijn we in de Matatu terug naar Jinja gestapt en hadden we 2 uur de tijd om de heftige middag op ons in te laten zinken...

Eenmaal terug in Jinja werden we verwelkomd met een koude douche en het heeft die nacht en ochtend niet normaal veel geregend. De banden van de auto’s op de weg, waren niet meer te zien, zoveel regen. We wilden eerst even gaan schuilen, maar eigenlijk waren we zo moe dat we toch maar meteen met de boda naar huis zijn gegaan, door de keiharde regen. Thuis heb ik eerst even mijn hard gelucht over Skype en daarna ben ik gaan slapen... Gelukkig waren we maandag vrij van stage dus konden we uitslapen tot 8 uur (aangezien je dan allang klaar wakker bent gemaakt dankzij de Moskee-omroep-meneer, jankende honden, een haan en luidruchtige Ugandezen)!

VERDER
Maandag hebben we rustig aan gedaan en gingen we laat ontbijten. Ik heb mijn kamer een beetje gepersonaliseerd met fotootjes en kaartjes aan de muur. Uiteindelijk hebben we lunch gehaald op de markt en zijn we boodschappen gaan doen en ’s avonds hebben we met z’n tweeën gekookt voor onszelf en de 2 andere studenten uit ons guesthouse.

De rest van de week hebben we stage gelopen, maar daarover vertel ik een andere keer. Oké 1 verhaaltje is het melden waard. Tijdens de streetwalk kwamen we weer lijm/benzine-snuivende kinderen tegen en ik kon mijn nieuwsgierigheid even niet in bedwang houden, dus (met goedkeuring van Uncle Godfrey, een teachter van Jinja Connection, die mee liep) heb ik een klein snuifje lijm/benzine genomen. Daar kan ik alleen maar over zeggen: ik kan me voorstellen dat dat spul niet goed voor je is, want het stinkt en prikt gewoon in je neus! En de jongen waarvan ik even aan het flesje mocht ruiken, houdt dat flesje dus de hele dag onder zijn neus en is daar de hele dag high van... Nee, niet echt gezond! Maar als hij snuift, voelt hij zich relaxed, heeft hij geen honger en vergeet hij de nare dingen en pijn... Ik vraag me af of hij een andere keus heeft? Ik denk het niet... En zijn lichaam is eigenlijk al verpest door dat snuiven. Echt naar om hem dan vervolgens weer gewoon achter te laten en verder te lopen.

Woensdagavond zijn we naar een movienight geweest in een restaurantje waar we de nieuwe film ‘The Mechanic’ hebben gekeken die in Nederland nu nog in de bioscoop draait, super chill dus. En gratis. Inclusief popcorn en Chinese ondertiteling, vet handig.

Dus voor foto’s: zie Facebook! (Als we geen vrienden zijn, heb je pech... Maar dan mag je me dus wel toevoegen, dan accepteer ik je misschien ook nog wel).

Dat was het weer voor vandaag. Morgen weer... Oh nee. Wees maar niet bang hoor. Dit was het voorlopig wel weer even! Misschien volgende week meer nieuws. A.s. zondag is het Independence Day, maar ik weet nog niet wat ik dan ga doen. Er schijnt een militaire parade te zijn in Jinja, dus wie weet...

Doei!