Een alternatieve route

Dag lezers,

In mijn 3e week in Uganda, heb ik een belangrijke ontdekking gedaan: ik maak teveel mee om allemaal in mijn blog te beschrijven en met jullie te delen! Zelfs als ik in een korte samenvatting zou beschrijven wat ik allemaal doe, zou het een saai verhaal worden waarin ik eigenlijk niets vertel, maar alleen mijn agenda deel... Daarom ga ik het vanaf nu anders doen! Ik ga momenten, avonturen, bijzondere situaties, etc. uitkiezen die ik graag met jullie wil delen. Als jullie toch graag willen weten wat ik precies doe, met wie, waar en op welk moment, mogen jullie me dat altijd vragen en kan ik er wat meer over vertellen! Aan de hand van de foto’s die ik op Facebook plaats, wordt dit misschien ook al wel duidelijk. Mocht je die nog niet ontdekt hebben, hier een link: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1075071259208703.1073741825.100001175161368&type=1&l=fd97cc430f

Een alternatieve route

Op onze vrije zaterdag besloten Laura en ik eindelijk eens naar het Victoriameer te lopen dat we steeds in de verte kunnen zien liggen, maar waar we nog steeds niet naartoe waren gelopen. Ons idee om niet via Kampala Road (de drukke hoofdweg) , maar via een andere weg te lopen, zorgde voor opnieuw een avontuur...

Tijdens onze route passeerden we kleine marktjes en liepen we door kleine dorpjes waar men niet zo gewend is aan lichtgevende blanke figuren. Dat zorgde weer eens voor ongemakkelijke situaties, maar we liepen zelfverzekerd verder. Het werd wel een beetje gek toen we op een plek kwamen waar het leek alsof ze ‘iets’ ritueel aan het verbranden waren, een grote kring mensen stond om een rokend vuur heen. We konden eigenlijk niet goed zien wat er nu aan de hand was, maar het was in ieder geval gek, dus we zijn maar snel doorgelopen. Na een uur lopen en steeds het meer in de verte dichterbij te hebben zien komen, werd de omgeving steeds rustiger en meer afgelegen. Het tegenovergestelde van de drukke markt, maar eigenlijk voelde dit juist nog minder prettig. Af en toe reed er een boda langs en werden we met een scheef gezicht aangekeken, maar we gaven niet op en bleven lopen. We kwamen langs wat akkers waar ons nog werd aangeboden of we wortels wilden kopen en ons werd gevraagd of we geld bij ons hadden. Dat hadden we niet natuurlijk... Toen we een groot hek steeds dichterbij zagen komen, vroegen we ons af of het zou lukken het meer te bereiken. Helaas. De weg bleek dood te lopen, dus we besloten terug te gaan. We hadden echter zover gelopen dat we ineens merkten dat we heel moe waren en de brandende zon hielp ook niet echt mee. In de verte kwam onze redding: een boda! Hij bracht ons weer terug naar het centrum. Tijdens de rit vroeg hij of we iemand hadden bezocht in de gevangenis. De gevangenis? Was dat de gevangenis dan? Toen we dat beseften, ontstond er een hilarisch momentje waarop de driver ook even de kans pakte om ons uit te lachen. Wel terecht, vonden we eigenlijk. Om onze ego weer een beetje omhoog te halen, maakte ik er maar van dat we ontsnapt waren uit de gevangenis en dat hij even wat harder moest gaan rijden. Het was een gezellig ritje.